เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเห็นหลิ่วปั้นเซี่ยประคองหม้อโจ๊กแล้วเริ่มกินอย่างมูมมาม น้ำตาของหลี่เมิ่งหลานก็แทบจะร่วงหล่น เขาต้องเผชิญกับความทรมานหนักหนาเพียงใดถึงได้ถูกบีบคั้นจนกลายเป็นสภาพเหมือนผีอดอยากเช่นนี้ โดยเฉพาะรอยเลือดเป็นปื้นที่อยู่ด้านหลัง เขาต้องถูกทุบตีอย่างทารุณมาแน่ ๆ
มือของหลี่เมิ่งหลานกำด้ามปืนแน่น ส่วนเซวี่ยเจิ้งอี้ก็ได้แต่จับผมตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เยี่ยอวี่หลินใจคอโหดเหี้ยมถึงขั้นทารุณหลิ่วปั้นเซี่ยจนหลี่เมิ่งหลานเตรียมชักปืนออกมาแตกหักกับเยี่ยอวี่หลิน นี่คืออาจารย์กับศิษย์กันจริงหรือ? เห็นชัด ๆ ว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน
หลิ่วปั้นเซี่ยใช้ช้อนตักโจ๊กคำสุดท้ายจนหมดเกลี้ยง เขารีบกระโดดขึ้นม้าผีแล้วกล่าวว่า “อีกไม่กี่นาทีอาจารย์ก็คงตามมาทัน ผมไปก่อนนะ”
หลี่เมิ่งหลานตะโกนลั่นว่า “ห้ามไปนะ อยู่ที่นี่แหละ ฉันจะคุยกับเธอให้รู้เรื่อง”
หลิ่วปั้นเซี่ยพูดด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ได้ เธอสู้เธอไม่ได้หรอก”