เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยเปี่ยมล้นด้วยความยินดี การเดินทางสู่สายชีพจรมังกรในครั้งนี้มีภัยแต่ไร้อันตราย ทั้งยังได้รับผลประโยชน์มหาศาลขนาดนี้ หากมองแบบนี้แล้ว การฝึกพิเศษหนึ่งเดือนก็ไม่น่าจะทนรับได้ยากเย็นอะไร
รถฮัมเมอร์แล่นเข้าสู่พื้นที่ชายขอบของทิวเขาอันไพศาล ทิศทางที่เย่อวี่หลินชี้นั้นเปล่าเปลี่ยวทุรกันดารยิ่งนัก มุ่งหน้าเข้าไปได้เพียงสิบกว่าลี้ก็ไม่สามารถไปต่อได้ ป่าไม้ในยามเช้าตรู่เต็มไปด้วยหยาดน้ำค้าง หลังจากทุกคนลงจากรถ เสื้อผ้าบนตัวก็เปียกชุ่มไปอย่างรวดเร็ว
หลิ่วปั้นเซี่ยเอ่ยอย่างฮึกเหิมว่า “ฉันอยากมาเดินเล่นที่นี่ตั้งนานแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะสมหวังเร็วขนาดนี้”
เย่อวี่หลินเอ่ยยิ้ม ๆ แต่สายตาเย็นเยียบ “รู้สึกว่าที่นี่งดงามมากใช่ไหม?”
หลิ่วปั้นเซี่ยเอ่ยอย่างเริงร่าว่า “ดีมากเลย ถ้าได้ฝึกพิเศษที่นี่ ฉันยินดีรับเลย”
เย่อวี่หลินเอ่ยว่า “ในเมื่อนายชอบก็ดีแล้ว ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป นายต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง เมิ่งหลานและเสี่ยวเซวียจะอยู่ที่นี่ ทุกหกชั่วโมงอาจารย์ผู้นี้จะออกตามล่าสังหารนายหนึ่งครั้ง เจอตัวครั้งหนึ่งก็จะตบตีครั้งหนึ่ง อย่าได้ร้องขอความเมตตาเชียวล่ะ”