เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยกุมเอวแล้วลุกขึ้นยืน ลูกเตะเหินหาวของเยี่ยอวี่หลินฟาดเข้าใส่ทำให้หลิ่วปั้นเซี่ยกระเด็นไปไกล เยี่ยอวี่หลินกล่าวด้วยไอสังหารที่แผ่ซ่านว่า “รู้สึกโกรธมากใช่ไหม? อาจารย์เองก็โกรธเหมือนกัน ไอ้คนไม่ได้เรื่องอย่างเธอ แทนที่จะให้คู่ต่อสู้ตีตาย สู้ให้อาจารย์ลงมือจัดการเองยังดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียชื่อเสียง
ลุกขึ้นมาสิ! หรือว่าแม้แต่ความกล้าที่จะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี? ลองสำรวจดูที่เป้ากางเกงตัวเองดูสิ เธอยังถือว่าเป็นผู้ชายอยู่ไหม?”
หลิ่วปั้นเซี่ยพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ข้อนิ้วของหลี่เมิ่งหลานขาวซีด ความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุดทำให้หลี่เมิ่งหลานแทบจะขาดสติ
เยี่ยอวี่หลินเยาะเย้ยอย่างไม่ปรานีว่า “เตรียมจะไปหาผู้หญิงของเธอเพื่อหาที่พึ่งพิงหรือไง? งั้นก็อ้อนวอนสิ ก้มหัวลง แล้วพูดว่าเธอมันไม่ได้เรื่อง”
หลิ่วปั้นเซี่ยถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมาแล้วคำรามว่า “หุบปาก! ใครบอกว่าฉันไม่ได้เรื่อง!”
หลิ่วปั้นเซี่ยพุ่งเข้าใส่เยี่ยอวี่หลินอย่างบ้าคลั่ง เยี่ยอวี่หลินกล่าวด้วยความดูแคลนว่า “แล้ววิชาก้าวสยบคลื่นลมล่ะ? ถูกเธอกินเป็นกับข้าวไปแล้วหรือไง?”