เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังรับประทานอาหารเช้าท่ามกลางความเงียบ ทั้งสี่คนขึ้นรถมุ่งหน้าลึกเข้าไปในภูเขาต่อไป ไม่ใช่ถนนลาดยางอีกแล้ว ช่วงแรกกลายเป็นถนนหินกรวดที่ขรุขระ จากนั้นก็กลายเป็นถนนดินเต็มไปด้วยร่องรอยล้อรถ
ในภูเขาลึกปลูกพืชอาหารไม่ได้ มีเพียงพวกแอบตัดไม้ลักลอบเข้าป่าเท่านั้นที่เข้ามาที่นี่ ทางแถวนี้ก็เป็นทางที่พวกแอบตัดไม้ลักลอบสร้างขึ้น
หลิ่วปั้นเซี่ยถามว่า “นักพรต ยังมีทางอื่นให้ไปอีกไหม”
เย่อวี่หลินตอบเสียงอึดอัด “นี่คือทางเดียว”
หลิ่วปั้นเซี่ยถามอย่างสงสัย “คนที่โจมตีสำนักจันทราวารีก็เข้ามาทางนี
คำพูดหนึ่งปลุกให้คนในความฝันตื่นขึ้นมา เย่อวี่หลินพลันนึกถึงปัญหานี้ขึ้นมาได้ ตอนที่เย่อวี่หลินจากไปนั้นไม่พบร่องรอยการเคลื่อนกำลังของยานพาหนะจำนวนมาก เช่นนั้นศัตรูมาจากไหนกัน? คงไม่ใช่ว่าทั้งหมดร่อนลงมาจากฟ้ากระมัง
วันที่เกิดเหตุนั้นมีเฮลิคอปเตอร์ปรากฏขึ้นจริง แต่จำนวนศัตรูมากถึงหลายร้อยคน เป็นไปไม่ได้ที่จะลำเลียงเข้ามาด้วยเฮลิคอปเตอร์เพียงลำเดียว เย่อวี่หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่าสำนักจันทราวารียังมีทางลับที่ฉันไม่รู้จักอีก?