Chapter 0142

ตอนที่ 142 “แกกล้าแตะต้องตัวฉันงั้นเหรอ?”

“ไป๋จื่อ!”

ไป๋หลีรู้สึกเพียงว่าสมองของเขาว่างเปล่า เขาพุ่งตัวเข้าไปหาทันที

“ไป๋จื่อ! เจ็บตรงไหนไหม? เจ็บมากหรือเปล่า? อยู่นิ่ง ๆ ให้พี่ดูหน่อย!”

เจ็บ

จะไม่เจ็บได้อย่างไร

กระดูกหัวเข่าราวกับจะแตกออก ผิวหนังที่ข้อศอกก็ถลอก มีเลือดซึมออกมาทีละน้อย

ไป๋จื่อกัดริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาคลอเบ้าอย่างบ้าคลั่ง แต่เธอก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมให้มันไหลออกมา

เธอเจ็บจนอยากร้องไห้ แต่ไม่ใช่เพราะบาดแผลบนร่างกายของตัวเอง

แต่เป็นเพราะรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์