Chapter 0143

ตอนที่ 143 “ฉันไม่จากพี่ชายไปไหน”

ผมเขียวไม่เพียงไม่ยอมปล่อยเท้าออก กลับฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

เขาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไป

ส้นรองเท้าผ้าใบใต้เท้าบดขยี้ลงบนหลังมืออันบอบบางของเด็กสาวอย่างแรง

เขาก้มหน้าลงชื่นชมใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเผือดเพราะความเจ็บปวดของไป๋จื่อในระยะใกล้

เครื่องหน้าของเด็กสาวดูหมดจดงดงาม สะอาดสะอ้านราวกับกระดาษสีขาว

ยามนี้ที่หางตามีหยาดน้ำตาคลอ ริมฝีปากถูกกัดจนไร้สีเลือด

ท่าทางที่ดูเปราะบางแต่ดื้อรั้นนั้น ไม่เพียงไม่ทำให้เขารู้สึกสงสารแม้แต่น้อย กลับยิ่งกระตุ้นความต้องการทำลายล้างอย่างรุนแรง

ยิ่งเป็นสิ่งที่งดงามเท่าไหร่ ยามที่เหยียบย่ำจนแหลกสลาย เสียงนั้นยิ่งฟังดูไพเราะ

คำหยาบคายที่พ่นออกมาจากปากเขานั้น สกปรกและร้ายกาจยิ่งกว่าเมื่อครู่