Chapter 0043

ตอนที่ 43 ภาษาของลั่วอวี่

สวี่เฉินเปลี่ยนมาสวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีดำสนิทก่อนออกจากบ้าน

ลั่วอวี่โยวเพิ่งเคยเห็นเขาใส่ชุดนี้เป็นครั้งแรก

เธอนั่งยอง ๆ อยู่ที่โถงทางเข้า ก้มหน้าแสร้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้าอย่างตั้งใจ โบว์เล็ก ๆ สองอันถูกเธอจับดึงไปมา ผูกแล้วก็แก้ใหม่อยู่ซ้ำ ๆ

ทว่าสายตากลับควบคุมไม่ได้ มันลอยไปที่กระจกเงาบานใหญ่ตรงประตูครั้งแล้วครั้งเล่า

ในกระจกนั้น ร่างกายของสวี่เฉินถูกขับเน้นให้เห็นเค้าโครงชัดเจนด้วยเนื้อผ้าที่อยู่ทรง

ผอมเพรียวแต่ไม่บอบบาง เส้นไหล่ตรงสวย เอวสอบเข้า ทำให้ดูสูงโปร่งขึ้นอีกเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับชุดลำลองที่ใส่ในวันปกติ เสื้อโค้ทตัวนี้ทำให้เขามีมาดที่ดูสุขุมนุ่มลึกขึ้น

นี่ต่างจากพี่ชายที่ชอบแย่งขนมและชอบนอนตื่นสายในวันปกติราวกับเป็นคนละคน

“ไปกันได้แล้ว จะเหม่ออะไรนักหนา?”