Chapter 0042

ตอนที่ 42 วันนี้ทำไมไม่พูดอะไรเลย?

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา ขีดเป็นเส้นสีทองเรียวยาวบนพื้น

สวี่เฉินพลิกตัวแล้วซุกหน้าลงในหมอน

ง่วงเหลือเกิน

เมื่อคืนเพื่อปั่นต้นฉบับ เขาต่อสู้กับพระเอกในนิยายของตัวเองจนถึงตีสาม

ฉากที่ท่าเรือนั่น ลบแล้วแก้ แก้แล้วลบอย่างไรก็ยังไม่ได้อารมณ์

จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวนวล เขาถึงยอมให้พระเอกผู้ดื้อรั้นคนนั้นวางกล่องสตรอว์เบอร์รีสดใหม่ทั้งกล่องไว้บนขอบหน้าต่างนอกอพาร์ตเมนต์ของนางเอกได้สำเร็จ...

ตอนที่เขียนจุดจบประโยคสุดท้าย เขาให้ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น แรงกายแรงใจเหือดหาย

ตอนที่ความง่วงเข้าจู่โจม เขาฝันเห็นเรื่องราวที่สับสนวุ่นวาย