กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สุดท้ายหลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน หยวนเหมยก็ยังนำเสื้อผ้าชุดนั้นมาให้หวังฉินจนได้
ทันทีที่คลำพบรอยบาดบนกางเกงของตัวเอง หวังฉินก็ใจหายวาบ ความหวังในใจกว่าครึ่งมลายลง
เธอลูบไปตรงขอบเอวกางเกง แล้วก็พบว่าบริเวณที่ควรนูนขึ้นมาแต่เดิมกลับไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว คมมีดบาดทะลุผ้าสองชั้นด้านบนจนขาด เงินที่อยู่ข้างในหายไปหมด!
“อ๊า—!” เธออดร่ำไห้โฮออกมาไม่ได้ ความเจ็บปวดพลอยกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้เธอจมอยู่ในความโศกเศร้าอันแสนทรมานและเจ็บปวด
หยวนเหมยปลอบเธอ
“ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้” “ไม่เป็นไร ค่ารักษาที่เธอนอนโรงพยาบาล ฉันออกให้แล้ว เธอรักษาตัวให้ดีก็พอ” “ไม่ต้องกังวล ค่าใช้จ่ายไม่ได้มากมายอะไร อย่าเสียใจจนทำให้แผลเจ็บขึ้นมาอีก”
เธอพูดถ้อยคำปลอบโยนและเกลี้ยกล่อมเหล่านี้