เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนบ่าย ซางอวี๋ก็ไปในเมืองกับต้วนฟางฟาง
พวกเธอนั่งเรือไปถึงท่าเรือเมืองหยาง แล้วรีบตรงไปยังสหกรณ์จัดจำหน่ายที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน
ตอนบ่ายเนื้อในสหกรณ์จัดจำหน่ายมีไม่มาก พวกเธอต้องรีบซื้อเนื้อก่อน แล้วค่อยไปทำอย่างอื่น
เป็นอย่างที่คิด แม้จะมาถึงเร็วที่สุด แต่ในสหกรณ์จัดจำหน่ายที่คนแน่นขนัดเช่นเดียวกับตอนเช้า แผงขายเนื้อหมูก็ยังมีคนจำนวนมาก
“พี่สะใภ้ พวกเรารีบไปต่อแถวกันเถอะ!” พอเข้าไปเห็นว่ามีคนมากขนาดนี้ ต้วนฟางฟางก็รีบบอกซางอวี๋
ซางอวี๋: “ได้” ทั้งสองรีบไปต่อท้ายแถวซื้อเนื้อ
คนซื้อเนื้อหมูมีอยู่ไม่น้อย สองสาวน้อยภรรยาที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังต่างพูดคุยกันจ้อกแจ้กเรื่องนั้นเรื่องนี้
“พี่สะใภ้ เดี๋ยวพี่ยังจะซื้ออะไรอีก ฉันว่าจะซื้อไข่เพิ่มอีกหน่อย ไข่ที่บ้านก็หมดแล้ว ตอนเที่ยงกินไข่ตุ๋นไป ต้องซื้อกลับไปอีกหน่อย”
“ได้หมด เดี๋ยวพวกเราซื้อเสร็จแล้วก็เดินดู มีอะไรที่ซื้อได้ก็ซื้อเพิ่มสักหน่อย”