เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จวงชุ่ยเฟิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็กำลังคุยกับคนอื่นว่า
“ชิ ดูเธอสิ ชอบทำอะไรเป็นพิธีรีตองแบบนี้อยู่เรื่อย ทั้งที่ก็เป็นคนจากครอบครัวยากจนในชนบทเหมือนพวกเราแท้ ๆ แต่กลับใช้เงินเก่งกว่าสหายหญิงเสี่ยวเหลียวที่มาจากในเมืองเสียอีก”
“ซื้อของที่มีแต่เปลือกไม่มีเนื้อ ซึ่งครอบครัวทั่วไปเขาไม่กินกัน เอาไปให้ผู้พันกู้กินทุกวัน ไม่กลัวสามีตัวเองต้องขาดน้ำมันในท้องจนไม่มีแรงหรือไง”
“โธ่ พี่สะใภ้จวง” คนข้าง ๆ เอ่ยปากเตือน “พี่กับภรรยาผู้พันกู้คืนดีกันแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังพูดจาเหน็บแนมกันแบบนี้อีก”
“กุ้งตั๊กแตนพวกนั้นก็ไม่ได้แพงอะไร ภรรยาผู้พันกู้ซื้อไปจะเสียเงินสักเท่าไรกันเชียว”
“ฮึ” จวงชุ่ยเฟิ่งเชิดคางขึ้น “จะใช้เงินเท่าไรก็เรื่องของเธอ อย่างไรฉันก็มองเธอไม่ลงอยู่ดี ทั้งยังตีแม่คนนี้ แล้วยังทำให้หลิวของบ้านฉันต้องอดหลับอดนอนคัดลอกระเบียบกองทัพอีก ฉันไม่ชอบเธอ”
“คืนดีอะไรกัน ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่”
เธอไม่ยอมฟังคำเตือนของใคร
ภรรยาทหารที่คุยกับเธอเกาหัวอย่างจนปัญญา
ครั้นมองไปทางซางอวี๋ เธอก็กำลังช่วยต้วนฟางฟางนำของที่พวกเธอหอบกลับมาวางไว้ในบ้าน