กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 5 ล่อให้ออกจากเขา โลกมันกว้างใหญ่ ข้าอยากออกไปดูสักหน่อย
เห็นจ้าวเซวียนเอ๋อร์อารมณ์ขึ้นมาหน่อย อาเตียวก็รีบปลอบ “ใจเย็น ๆ ใจเย็นก่อน เจ้าเพิ่งหายดี ระวังอาการบาดเจ็บกำเริบขึ้นมาอีก”
จ้าวเซวียนเอ๋อร์ดูจะรู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองเสียอาการไปหน่อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง ในที่สุดก็สงบลงได้บ้าง
“ยังไงก็เถอะ ข้าออกมาครั้งนี้ นอกจากตามหาที่อยู่ของพ่อข้าแล้ว ยังต้องสืบให้รู้ว่าหลายปีมานี้ใครกันที่กลั่นแกล้งหุบเขากุยซวีของพวกเรา”
พอพูดถึงตรงนี้ นางก็นึกถึงคำที่เฒ่าผีเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา
ฉลาดอย่างนาง ย่อมเข้าใจว่าคำพูดพวกนั้นของเฒ่าผี จุดประสงค์จริง ๆ คืออยากให้นางดึงเจ้าหนุ่มที่ชื่ออาเตียวตรงหน้านี้มาเข้าพวก
ถึงนางจะไม่เคยเห็นฝีมือของอาเตียวด้วยตาตัวเอง แต่เชื่อในวิจารณญาณของเฒ่าผี ในเมื่อเฒ่าผีประเมินอาเตียวไว้สูงขนาดนั้น อาเตียวต้องมีอะไรที่เหนือคนอื่นแน่
จ้าวเซวียนเอ๋อร์กลอกตาเล็กน้อย แผนก็ผุดขึ้นในใจ นางเม้มริมฝีปากนิด ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นหน่อยหนึ่ง ดวงตาสวยคู่หนึ่งเบิกกว้าง มองอาเตียวเขม็งด้วยสายตาอ้อนวอน
ตอนนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนปีศาจสาวน้อยแห่งหุบเขากุยซวีที่ก่อภัยแก่ยุทธภพเลยสักนิด ชัด ๆ ก็คือนางฟ้าที่หลุดลงมาโลกมนุษย์แล้วโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง น่าสงสารจนใจจะขาด
“อาเตียว เจ้า... เจ้าอยากออกไปผจญยุทธจักรด้วยกันกับข้าหรือเปล่า?”