กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 4 หุบเขากุยซวี ข้าแซ่จ้าว ชื่อจ้าวเซวียนเอ๋อร์
หลังจากกำชับเรื่องต่าง ๆ กับเด็กสาวอีกนิดหน่อย เฒ่าผีกับเฒ่าอสูรก็จากไป
ทั้งคู่ใช้วิชาตัวเบา พุ่งผ่านยอดไม้แต่ละต้นไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่กำลังทะยานไป เฒ่าอสูรทำลายความเงียบขึ้นมา “เฒ่าผี เมื่อกี้เจ้าพูดอะไรกับเด็กนั่นหรือ?”
“ไม่มีอะไร แค่กำชับนางนิดหน่อย” เฒ่าผีตอบสั้น ๆ
“ถึงเจ้าไม่บอก ข้าก็เดาได้อยู่แล้ว เจ้าคิดจะให้เด็กนั่นพาเจ้าหนุ่มที่ชื่ออาเตียวไปด้วยใช่ไหม?”
“รู้อยู่แล้ว ยังจะถามอีกทำไม?”
“ข้าก็แค่อยากถามให้แน่ใจ แต่พูดก็พูดเถอะ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเจ้าหนุ่มนั่นเก่งขนาดนั้น?” เฒ่าอสูรถามอย่างสงสัย
เฒ่าผีพยักหน้าอย่างจริงจัง “เก่งจริง เจ้ายังจำตอนที่พวกเรากำลังจะลงมือกับเขาได้ไหม? ถึงสุดท้ายเราจะหยุดมือ แต่ถ้าตอนนั้นสู้กันจริง ๆ ผลคงไม่เหมือนที่เราคิดไว้”
เฒ่าอสูรฟังแล้วก็ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “จริงหรือ? ข้ายอมรับว่าเจ้าหนุ่มนั่นมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ที่เจ้าพูดนี่ชมเขาเกินไปหรือเปล่า?”