บทที่ 150

บทที่ 150

ซู่เจี่ยวเจี่ยวพูดช้าไป จึงถูกบังคับให้ต้องอยู่เฝ้าร้าน

เขามองแมวลายตัวน้อยด้วยแววตาตัดพ้อเล็กน้อย พลางโบกมือส่งพวกเธอออกไป

ฮวาโยว อุ้มแมวลายตัวน้อย เดินไปตามพิกัดที่ระบบให้ไว้มุ่งหน้าไปยังทิศทางหลังบ้าน

ทะยานผ่านหลังบ้านไปไม่ถึงร้อยเมตร พื้นที่ไร่นาและแปลงเกษตรที่ราบเรียบก็หายลับไป สิ่งที่มาแทนที่คือพื้นที่รกร้างว่างเปล่าที่มีเพียงวัชพืชขึ้นรกเรื้อ เดินต่อไปอีกไม่รู้ว่านานแค่ไหน ภูมิประเทศก็สูงขึ้น ดงวัชพืชเองก็หนาทึบขึ้นเช่นกัน

"อาจารย์คะ เราจะเข้าป่ากันเหรอคะ"

"อืม คงไม่เดินไปไกลหรอก"

ทังหว่าน คืนร่างเป็นมนุษย์ เดินตามฮวาโยว ไปสักระยะหนึ่ง