กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 149
ฮวาโยวสอนเขาว่า "ลั่วลั่ว เธอรู้ไหมว่าคนเรา เกิดมามีปากไว้ทำไมกัน?"
ฉาลั่วยืนอยู่ข้าง ๆ ฮวาโยว
ไจ่ไจ๋ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขา เห็นในที่สุดเขาเลิกฝึกตนแล้ว ก็กระโดดโลดเต้นเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ฉาลั่วรับไจ่ไจ๋ไว้ข้างหนึ่ง เอียงศีรษะเล็ก ๆ ข้างหนึ่ง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงปลงตกที่แฝงความรู้สึกว่า "เถ้าแก่น้อยดูท่าทางเงอะงะนิดหน่อย แต่ฉันก็ยังชอบอยู่ดี" ว่า "กินข้าว พูดคุยครับ"
ฮวาโยวขยี้หัวเจ้าตัวน้อยจนฟูฟ่องกลายเป็นรังนกอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "ใช่แล้ว มีปากไว้สำหรับพูด ถ้าเธออยากรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่ยุ่งอยู่หรือเปล่า อย่างนั้นลองถามพี่สาวดูหน่อยดีไหมล่ะ?"
ฉาลั่วพยักหน้า ไม่ได้สนใจผมทรงรังนกของตัวเองเลยสักนิด
แต่ไจ่ไจ๋กลับดูตื่นเต้นมาก ยื่นขาหน้าพยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปขดตัวอยู่ข้างบน
ฉาลั่วจึงวางไจ่ไจ๋ไว้บนหัวของตัวเอง
ฮวาโยวอดบ่นไม่ได้ว่า "เธอไม่รู้สึกว่าปวดคออยู่หน่อย ๆ เหรอเนี่ย?"