กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 11
ป่าดิบชื้นสีเขียวเข้มที่หนาทึบและลึกลับราวกับป่าดงดิบอันมืดมิดที่กำลังถูกพายุฝนซัดสาด ทว่าจู่ ๆ ท่ามกลางความมืดมิดก็ฉีกกระชากแสงสีทองเจิดจ้าออกมาสายหนึ่ง นกหงส์เพลิงนิพพาน บริเวณที่โผบินผ่านทำให้ร้อยบุปผาผลิบาน
"นี่คือสิ่งที่เถ้าแก่น้อยออกแบบค่ะ"
"สวยมากเลย!"
สวีจือยากจะเก็บซ่อนความตื่นตะลึงเอาไว้ได้ แม้กระทั่งคนรูปร่างใหญ่โตอย่างฉีฝานและฉีหมิงก็ยังยอมรับว่า นี่คือผลงานศิลปะ!
ฮวาโยว: ผลงานศิลปะอะไรกันล่ะ!
เธอทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เธอออกแบบก็จริง... แต่ต่อให้สวยแค่ไหน นี่มันก็แค่นกกระจอกเทศ... อ้อ ไพ่นกกระจอกต่างหาก!
ฮวาโยวออกโรง สวีจือปฏิเสธที่จะขึ้นไปนอน เธอจึงทำได้แค่จัดแจงให้ไปนั่งที่เก้าอี้โยกด้านข้างก่อน จากนั้นปล่อยให้เด็กน้อยไปเล่นเกม ส่วนเธอ ฉีฝาน ฉู่ชิ่ง และสวี่ฉือ ทั้งสี่คนแยกย้ายกันนั่งคนละด้าน
ฉีหมิงอั้นหายใจฮึดฮัด "เธอดูอายุน้อยกว่าผมเสียอีก!"
การหลอกเด็กสำหรับฮวาโยวแล้วเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ "ฉันหน้าเด็ก ปีนี้ 28 แล้ว"