บทที่ 10

บทที่ 10

"เจ้าของร้านล่ะ?"

"โอ๊ะ กินแตงโมอยู่เหรอเนี่ย" ฉีฝานกำลังจะหาเถ้าแก่น้อยเพื่อเปิดห้องเพิ่ม แต่ทว่ายังไม่ทันเอ่ยปาก ปลายจมูกก็พลันได้กลิ่นหอมเข้มข้นของผลไม้

อึก

ทำไมถึงรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาขนาดนี้...

แตงโมลูกนั้นดูเย้ายวนใจเกินไปแล้ว

สวี่ฉือที่กำลังกัดแตงโมรสชาติอร่อยเลิศรู้สึกได้ว่ามีสายตาอันร้อนแรงคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเขา พอหันกลับไปสวี่ฉือก็พลันใจหายวาบด้วยความรู้สึกผิดพร้อมกับส่งแตงโมที่เหลือครึ่ง... ชิ้นชูขึ้นไป "อาจารย์ รับสักชิ้นไหมครับ?"

สีหน้าของสวี่ฉือย่อมตบตาคนเขี้ยวลากดินอย่างฉีฝานไม่พ้น

หากเป็นเวลาปกติ ฉีฝานคงไม่กินหรอก แตงโมใช่ว่าเขาจะหาทานไม่ได้เสียหน่อย แต่ทว่า... แตงโมที่หอมขนาดนี้ เขายังไม่เคยทานมาก่อนเลยจริง ๆ

สีสันชวนน้ำลายสอ น้ำหวานฉ่ำชื่นใจ