บทที่ 12

บทที่ 12

ฉีหมิงจำไม่ได้เลยสักนิดว่านี่คือหมัดไทเก๊กที่ซัดเขาจนสะท้อนสัญชาตญาณอยากจะสวนกลับ "ท่าทางดูอ่อนช้อยงดงาม... ถ้าคุณอยากฝึกมวยล่ะก็ เถ้าแก่น้อย ผมสอนให้ได้นะ!"

หลังจากที่ฮวาโยวเรียนชุดท่าไทเก๊กจนครบถ้วนกระบวนความแล้ว เธอก็กล่าวขอโทษต่อความดูแคลนในอดีตของตนเองอย่างจริงใจ

ไทเก๊ก ใช้ความอ่อนสยบความแข็ง ลึกล้ำและยากจะหยั่งถึง

ที่สำคัญที่สุดคือ ทุกครั้งที่เธอรำชุดท่าไทเก๊กจนจบ เธอจะสัมผัสได้ถึงการเติบโตของปราณ

ปราณคล้ายคลึงกับพลังจิต แต่ก็มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนแรกที่รำไทเก๊ก เธอก็เป็นแค่พวกท่าสวยแต่รูปจูบไม่หอม แต่พอฝึกจนเกิดปราณขึ้นมาแล้ว เธอก็สามารถใช้ไทเก๊กเอาชนะคู่ต่อสู้ได้

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอยิ้มบาง "ท่าทางอ่อนช้อยงดงามอย่างนั้นหรือ"

"นายกล้าลองมาสู้กับผมสักตั้งไหมล่ะ"