เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 ดอกไห่ถังยังคงเดิม (5)
ปลายเดือนสิบเอ็ด เมล็ดพันธุ์ในมืออวี้หนิงยังไม่ทันได้ลงดิน อวิ๋นหลิวก็พาปู้ทัวจากจวนอ๋องเฮ่อหน่าลาไปในยามเย็นวันหนึ่ง พร้อมความอาลัยอาวรณ์เต็มหัวใจ
แต่ตอนเขาจากไป อวี้หนิงกลับไม่อาจไปส่งถึงหน้าประตูได้เพราะฐานะของตน วันนั้นนางนั่งอยู่ท่ามกลางดอกเหมยขาวทั่วลาน มองไปทางเฉิงเต๋ออย่างเงียบงัน
กลิ่นหอมของดอกเหมยโชยอบอวลไปทั่ว
ทว่าเมื่อกลิ่นหอมลอยผ่านไป ก็ไม่อาจพาความกลัดกลุ้มเต็มหัวใจของนางไปด้วย
พออวิ๋นหลิวจากไป จู่ ๆ อวี้หนิงก็รู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมา นางหม่นหมองและอ้างว้าง ทั้งยังต้องคิดว่าจะเผชิญชีวิตในจวนอ๋องต่อจากนี้เพียงลำพังอย่างไร
ครุ่นคิดไปมา นางก็นึกถึงพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ไป๋หง และอู๋เยว่
แต่ตอนนี้นางกลับอยู่เพียงลำพัง ส่วนเมืองชั้นในก็ยังคงเป็นเมืองชั้นใน ยิ่งปู้ทัวติดตามอวิ๋นหลิวไปเฉิงเต๋อแล้ว มองไปทั่วทั้งจวนอ๋อง ยังจะมีใครเข้าออกเมืองชั้นในได้อย่างอิสระโดยไม่ทำให้ผู้คนสงสัยอีก?
เพราะมีลูกของอวิ๋นหลิว สายเลือดในจวนอ๋องเฮ่อหน่าลาจึงเป็นที่จับตามองอยู่แล้ว ไม่เหมาะจะปล่อยให้ผู้ใดคว้าจุดอ่อนของนางได้อีก โดยเฉพาะในยามที่อวิ๋นหลิวไม่อยู่
อวี้หนิงไม่เคยระแวดระวังเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังหวาดกลัวทุกสิ่งรอบกาย แต่ตอนนี้นางมิได้อยู่ตัวคนเดียวอย่างแท้จริง เพราะนางอยากปกป้องตนเองให้ดี รอจนถึงวันที่อวิ๋นหลิวกลับมา นางจะได้ไม่ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้