เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ดอกไห่ถังยังคงเดิม (6)
อวี้หนิงนั่งอยู่ในห้อง ปักผ้าอย่างตั้งใจทีละเข็มทีละเส้น ด้ายหลากสีสอดสลับไปมาระหว่างสองมือของนาง แต่งแต้มภาพนามธรรมอันงดงามจับตาขึ้นกลางอากาศ ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ อวี้หนิงก็วางงานปักลง ขยี้ตาแล้วถอนหายใจเบา ๆ
นางเพียงรู้สึกกระหายน้ำ จึงเอื้อมมือไปหยิบถ้วย แต่กลับพบว่าท้องใหญ่จนแม้นั่งอยู่เช่นนี้ก็เอื้อมไม่ถึงถ้วยชาที่วางอยู่กลางโต๊ะกลม อวี้หนิงจำต้องลุกขึ้นเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง ในที่สุดตอนที่ปลายนิ้วแตะถึงน้ำชา นางกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
นางรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนกำลังจับจ้องนาง
สายตาเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่าง
มือของอวี้หนิงสั่นจนประคองถ้วยชาไว้ไม่อยู่ นางได้แต่มองน้ำค่อย ๆ ไหลผ่านผ้าปูโต๊ะลงสู่พื้น ทำได้เพียงรีบปกป้องงานปักไว้ในอ้อมอก
หย่าเกอมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบงัน แม้หญิงสาวร่างเล็กในห้องจะไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา แต่ความลนลานที่จู่ ๆ เกิดขึ้นก็เผยให้เห็นว่านางรู้ว่าพวกตนมาถึงแล้ว