กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354 อย่าพรากจาก อย่าลืมเลือน (2)
เสียงฟ้าร้องครืนครั่น ทำให้ค่ำคืนฤดูร้อนนี้ดูลึกลับพิกลยิ่งขึ้น
นอกเรือน ลมพัดกระโชกเป็นระลอก บางคราที่แสงซีดขาวจากขอบฟ้าส่องวาบ ป่าไผ่ที่เอนไหวระเริงไปตามแรงลมก็ยิ่งดูคล้ายมีเงาภูตผีวูบไหว
คนที่นอนอยู่บนเตียงภายในเรือนบิดตัวอย่างกระสับกระส่าย
นางหลับตาแน่น เหงื่อชุ่มเสื้อผ้า
“อย่านะ!!”