กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 อย่าพรากจาก อย่าลืมเลือน (1)
ความเงียบดำเนินไปนานเท่าใดก็ไม่รู้
ดวงจันทร์สว่างวูบดับวูบ บ้างก็ลอยเข้าไปในหมู่เมฆ บ้างก็แหวกเมฆออกมา
เมื่อเทียบกับความสงบนิ่งของหว่านโหรวแล้ว ความหวาดหวั่นของหย่าเกอกลับดูผิดที่ผิดทางอย่างยิ่ง
นางเบิกตากว้าง ไม่กล้ามองบาดแผลบนแขนของหว่านโหรวเลยแม้แต่น้อย
แม่เฒ่ารับใช้ลูบแผ่นหลังนางอย่างเห็นอกเห็นใจ สัมผัสได้ชัดเจนว่านางกำลังสั่น ในชั่วขณะนั้นความเข้มแข็งของหย่าเกอก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง