กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332 ฟ้าดินร่วมโศกเศร้า (จบ)
“เป็นคุณชายอู๋เยวี่ย”
ซิ่งเอ๋อร์รู้ว่านี่เป็นสัญญาณลับของอู๋เยวี่ย พอเปิดประตู ก็เห็นเสื้อคลุมสีขาวของบัณฑิตอย่างที่คาดไว้ และในชั่วขณะนั้นเอง อวี้หนิงจึงเพิ่งสังเกตว่าฝนยังคงตกไม่หยุดหย่อน
มุมปากอู๋เยวี่ยมีรอยยิ้ม ทว่าพอเข้ามาในห้องและเห็นอวี้หนิงในสภาพเช่นนี้ รอยยิ้มก็เลือนหายไปทันที
“เจ้า…เป็นอะไรไป?”
เขาเองก็เป็นคนพูดไม่เก่งเช่นกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอวี้หนิง อู๋เยวี่ยกลับสงบนิ่งและอ่อนโยนอยู่เสมอ ไร้คลื่นอารมณ์ ไม่แสดงความผิดปกติหรือความไม่พอใจออกมา เขามักเก็บความผิดหวังและความขมขื่นไว้ในใจ ไม่พูดให้คนนอกฟัง ยิ่งไม่พูดให้อวี้หนิงรู้ ต่อให้มีคนสังเกตเห็นความหม่นหมองของเขาก็ตาม
“ไม่…ไม่มีอะไร…”