กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 บาดแผลนี้เจ็บปวดที่สุด (จบบริบูรณ์)
ค่ำคืนนี้จันทร์กระจ่าง ดวงดาวพร่างพราว เป็นวันที่อากาศดีหาได้ยากนับแต่ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้
ท่ามกลางทัศนียภาพอันงดงามและอากาศสดชื่นของฤดูใบไม้ร่วง ในเรือนแยกตระกูลไป๋กลับมีคนเมาเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง
คนผู้นี้มิใช่ใครอื่น หากเป็นไป๋หง ผู้ปกติไม่แตะสุราแม้แต่หยดเดียว
“...นายน้อย ดื่มให้น้อยหน่อยเถอะขอรับ”
ไป๋หยางถอนหายใจ มองไป๋หงดื่มรวดเดียวหมดถ้วยแล้วต่ออีกถ้วย แต่กลับไม่กล้าใช้กำลังแย่งไหสุราจากมือเขา เมื่อเห็นขวดเหล้าทรงเหมยที่ว่างเปล่ากระจัดกระจายอยู่แทบเท้าไป๋หง ไป๋หยางทำได้เพียงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อไม่ให้ใจตนขมขื่นไปกว่านี้