กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314 บาดแผลนี้เจ็บปวดที่สุด (3)
สิ่งแรกที่ไป๋หงทำหลังเข้ามาในเมืองหลวง ไม่ใช่ไปหอห้ามหวน ไม่ใช่ไปเรือนปักผ้า และยิ่งไม่ใช่กลับเรือนแยกตระกูลไป๋ หากแต่ควบม้าตะบึงไปตลอดทาง แล้วบุกเข้าเรือนลืมทุกข์
“อู๋เทียน!!! ออกมา!!!”
เสียงคำรามสะเทือนฟ้าทำให้นายน้อยขมวดคิ้วเท่านั้น แต่กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาใช้นิ้วก้อยแคะหู
อู๋ยืนอยู่ข้างนายน้อย เงยหน้ามองไปทางประตูโถงใหญ่ พอเห็นเงาคนราง ๆ ที่ใกล้เข้ามาจากไกล ท่ามกลางบ่าวชายที่รายล้อม เขาก็เห็นคนผู้นั้นเดินฝ่าต้นไม้ที่เหลือแต่กิ่งใบอย่างเร่งร้อน