กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 313 บาดแผลนี้เจ็บปวดที่สุด (2)
เป็นดังที่อวิ๋นหลิวกล่าวไว้ ปลายฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ เมืองหลวงหนาวเย็นอย่างผิดปกติ ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาเป็นครั้งคราว ผิดแผกไปจากทุกปี หยาดฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย ครั้นเริ่มชะล้างฟ้าดินเช่นนี้แล้ว ก็มักตกติดต่อกันสามถึงห้าวันจึงจะหยุด
ยามนี้อวี้หนิงขดตัวอยู่บนตั่งไม้ไผ่ มือหนึ่งถือหนังสือ ข้างกายมีเตาถ่านเล็กอันประณีตวางอยู่ นางก้มหน้าอ่านหนังสือไปสองสามหน้า พอเงยหน้าก็เห็นทิวทัศน์สายฝนด้านนอกได้ทั่ว แม้ชีวิตเช่นนี้ดูน่าเบื่อ แต่อวี้หนิงกลับรู้สึกว่านี่คือความสงบที่หาได้ยาก