เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 ส่งเสริมให้ผู้อื่นสมหวัง (ตอนจบ)
“อู๋เยว่?”
อวี้หนิงนิ่งอึ้งไปนาน รู้สึกเพียงว่าคล้ายกำลังฝัน นางอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดรู้หรือรู้จัก แล้วอู๋เยว่จะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้อย่างไร?
หรือเป็นเพราะนางโดดเดี่ยวเกินไป จึงคิดถึงเรื่องราวในอดีตจนคลุ้มคลั่ง?
“หนิงซิน เป็นข้าเอง อู๋เยว่ รีบเปิดประตูเร็วเข้า”
ด้านนอกฝนเย็นยะเยือกเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ในใจอวี้หนิงแม้จะหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่พอได้ยินเสียงฝนด้านนอก ก็อดคิดไม่ได้ว่า หากเป็นเขาจริง ปล่อยให้เขายืนตากฝนอยู่ข้างนอกเช่นนี้มิเท่ากับให้เปียกปอนโดยเปล่าประโยชน์หรือ?
บานประตูเปิดผาง สายลมคลุ้งด้วยหยดน้ำเย็นเยียบพัดกรูเข้ามา คนที่ยืนอยู่ข้างนอกแวบกายเข้าห้อง รีบปิดประตูลง จากนั้นก็หยิบเหล็กจุดไฟออกมาจุดตะเกียง แล้วจุดกระถางไฟเล็ก ๆ ด้วย
ภายในห้องพลันสว่างขึ้น