กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 สิ่งของยังคงเดิม ผู้คนกลับเปลี่ยนไป (4)
“...เจ้ามาแล้ว”
เมื่อได้เห็นชายที่นางมักนึกถึงในความฝัน หัวใจของนางกลับไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่คิดไว้ มือที่ประสานกันอยู่ในแขนเสื้อพลันเย็นเยียบลง ความอบอุ่นจากแสงแดดเมื่อครู่ไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย
“อืม”
อวิ่นหลิวคล้ายต้องการรักษาระยะห่างจากนาง เพียงมองนางแวบเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นก็หันหน้าไปทางอื่น คอยสำรวจเรือนไม้ไผ่ที่นางพักอยู่
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามานั่งสักครู่เถิด”