กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285 ใจอ้อไผ่ ใครเล่าหยั่งถึง (6)
เมื่ออวี้หนิงฟื้นจากอาการหมดสติในที่สุด ก็ผ่านไปเกินสองวันแล้ว นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบว่าเบื้องหน้ายังคงเป็นยามราตรีไม่ต่างจากโลกใบสุดท้ายที่นางเห็นก่อนล้มป่วยหนัก
“ซิงเอ๋อร์...”
อวี้หนิงประคองศีรษะที่ว่างเปล่า ก่อนฝืนลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก
คนผู้นั้นเข้ามาข้างกายนางอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อย ๆ ประคองนางให้ลุกขึ้น
“น้ำ...”
อวี้หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ากลิ่นอายที่คนผู้นี้นำมาช่างอบอุ่น ทว่าสติของนางยังต้องค่อย ๆ ฟื้นคืน ยามนี้สิ่งเดียวที่นางต้องการคือน้ำ
“มาแล้ว”