กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 พลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน (1)
หลังคลื่นลมสงบ หอห้ามหวนก็เปิดทำการค้าอีกครั้ง แม้จะไม่คึกคักเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่ได้เงียบเหงาจนเกินไป อวี้หนิงรู้ว่าเป็นเพราะคำข่มขู่ของนางในวันนั้น นับแต่นั้นมา ความอวดดีของหอเฝ้าคอยท่านก็ลดลงไปมากจริง ๆ ทว่าบางครั้งพวกเขาก็ยังแอบวางกับดักเล่นงานอยู่ลับ ๆ
แต่อวี้หนิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก นางกำชับเพื่อนร่วมงานทุกคนในหอว่า หากหลบได้ก็ให้หลบ อย่าปะทะกับพวกเขา อย่าแย่งชิงธุรกิจกับพวกเขา และอย่าเอาเรื่องเอาราวกับพวกเขา ภายนอกดูเหมือนอวี้หนิงเลือกยอมความเพื่อรักษาความสงบของหอห้ามหวน แต่แท้จริงแล้วนางรู้ดีว่า วันสบาย ๆ ของหอเฝ้าคอยท่านเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว