กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 มรรคาต่างกัน ย่อมร่วมงานกันมิได้ (ตอนจบ)
“เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้าตกลงร่วมมือกับข้าแล้วหรือ?” ภายในโถงใหญ่ของเรือนลืมทุกข์ บรรยากาศอบอวลด้วยไอวสันต์ ขับไล่ไอหนาวของต้นฤดูใบไม้ร่วงไปได้บ้าง ด้านนอกฝนสารทโปรยปรายไม่ขาดสาย ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีเทาขาว นายน้อยมองหญิงสาวที่เปียกฝนตรงหน้า แล้วเอ่ยถามยืนยันคำตอบของนางอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
ครู่ใหญ่ต่อมา อวี้หนิงจึงค่อย ๆ พยักหน้า หยาดฝนจับตัวเป็นหยดใสระยิบระยับบนเส้นผมของนาง พอขยับเพียงเล็กน้อยก็สะท้อนแสงวูบวาบ นายน้อยหรี่ตามองภาพนั้น ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดหรือชื่นชมอยู่กันแน่