เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 พลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน (2)
อวี้หนิงเพิ่งเดินเข้าไปหาบ่าวชายกับเถ้าแก่เซี่ย ก็เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของบ่าวชายมีรอยเขียวช้ำจาง ๆ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ทว่าเขากลับฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ไหล แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ด้วยหลักที่บ่าวไพร่พึงยึดถือ เขายังคงยิ้มพลางเอ่ยขอขมาเถ้าแก่เซี่ย
เถ้าแก่เซี่ยราวกับไม่ได้ยินคำวิงวอนเหล่านั้นเลยสักนิด แค่สาดน้ำแกงใส่ตัวบ่าวชายยังไม่พอ ครั้นเห็นว่าหมัดหนัก ๆ หลายหมัดกำลังจะประเคนลงมาอีก บ่าวชายก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
“เถ้าแก่เซี่ย โปรดหยุดก่อน!” ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจของผู้คน กลับมีเสียงอ่อนหวานเสียงหนึ่งก้าวออกมายืนขวาง
“ใคร!” เถ้าแก่เซี่ยกำลังเดือดดาล ทั้งยังกลัดกลุ้มที่ไม่มีที่ระบายอารมณ์ บัดนี้มีคนเดินมาหาถึงที่ เขาจึงหันขวับกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่กลับเห็นอวี้หนิงยืนยิ้มแย้มอยู่ข้างกายเขา บางทีอาจเพราะดื่มสุรามากเกินไป เถ้าแก่เซี่ยจึงจำคุณชายน้อยไม่ได้อยู่ชั่วขณะ เมื่อเห็นสตรีบอบบางคนหนึ่งมาขวางทาง เขาก็แสดงสีหน้าเหยียดหยาม “นายท่านกำลังหาความสำราญอยู่ที่นี่อย่างไรเล่า แม่นางน้อย อยากมาร่วมสนุกด้วยหรือ?”