เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 มรรคาต่างกัน ย่อมร่วมงานกันมิได้ (6)
บรรยากาศเงียบงันลงในชั่วขณะ ทั้งที่มีคนยืนอยู่สามคน แต่กลับไม่มีผู้ใดส่งเสียงอีกเลย ท้ายที่สุด คุณชายจางดูเหมือนทนสายตาซักไซ้ของหลินหลางไม่ไหว จึงถอนหายใจแล้วประสานมือกล่าวกับอวี้หนิง
“คุณชายน้อย ผู้น้อยจะรออยู่ห้องข้างด้านนั้น ส่วนผู้ติดตามอยู่หน้าประตู หากมีเรื่องอันใด เรียกได้ทันที” กล่าวจบเขาก็เหลือบมองหลินหลางอย่างมีนัย ก่อนเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมา
บานประตูเพิ่งปิดลง ทว่าสายตาของหลินหลางยังจับจ้องอยู่ตรงประตู จนกระทั่งเงาร่างของบุรุษซึ่งทอดลงบนซี่หน้าต่างค่อย ๆ เลื่อนไปทางขวาจนลับตา นางจึงดึงสติกลับคืนมา
ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดหัวใจเช่นนี้ ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน หลินหลางรู้ดีว่านี่เรียกว่าการทรยศ
อวี้หนิงเห็นนางไม่พูดจา ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร นางนั่งลงตรงที่คุณชายจางเพิ่งนั่งเมื่อครู่ตามอำเภอใจ วันนี้นางมาในชุดบุรุษ คิ้วคมดุจวีรบุรุษ หากไม่เพ่งมองให้ดี ก็คงคิดว่าเป็นคุณชายหนุ่มรูปงามผู้สง่างาม