กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 นกกาเหว่าร่ำโลหิต (4)
ภายในห้องหอของหญิงสาวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม แสงเรืองรองรำไรลอดผ่านซี่หน้าต่างเป็นริ้วอ่อนนุ่ม สาดเข้ามาในห้องและทอดเงาลงบนพื้น
หญิงสาวแสนอ่อนช้อยนั่งหันหลังให้ประตู เผยหัวไหล่งาม มือหนึ่งแตะผงยาเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ ทาลงบนบาดแผลบริเวณสะบัก เมื่อยาแตะถูกแผล ความเจ็บแปลบก็แล่นวาบ ทำให้นางขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมและสูดปากเบา ๆ
เฉี่ยวเอ๋อร์ผลักประตูเข้ามา เห็นอวี้หนิงกำลังพยายามทายาให้ตนเองอย่างขะมักเขม้น จึงถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “คุณหนู หรือท่านลืมไปแล้วว่ายังมีเฉี่ยวเอ๋อร์อยู่อีกคน?” กล่าวจบ นางก็รับงานจากมือหญิงสาวมา ค่อย ๆ โรยผงสีขาวลงบนบาดแผลพลางเป่าลมเบา ๆ