กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 นกกาเหว่าร่ำโลหิต (5)
อวี้หนิงชะงักงัน พลันเปี่ยมด้วยความยินดี ทว่าครู่ต่อมาก็กลับมีสีหน้าเศร้าหมอง
“นางยังสบายดีหรือ?”
อวิ่นหลิวพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี”
คำว่าไม่รู้เพียงคำเดียว ทำให้ความคิดนานัปการในใจอวี้หนิงพลุ่งพล่านขึ้นมา
“เช่นนั้นก็เลือกเล่าแต่เรื่องสำคัญเถิด…”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวิ่นหลิวก็เข้าใจแล้ว เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปนั่งลงอีกมุม