กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208 ใจเจ้าดั่งใจข้า (7)
หากกล่าวว่าการเดินเรือเป็นการทรมาน เช่นนั้นการขี่ม้าเดินทางบนบกก็คงมิอาจใช้คำว่าทรมานมาอธิบายได้ การเดินเรือเพียงทำให้เคลื่อนไหวบนดาดฟ้าไม่สะดวก ทั้งยังโคลงเคลงอยู่บ้าง แต่การขี่ม้าเดินทางนั้นแทบขยับตัวไม่ได้เลย ตลอดทางผ่านไปหลายยาม อวี้หนิงนั่งจนปวดเอวเมื่อยหลัง หลายครั้งนางอยากเสนอให้ทั้งสองคนแยกขี่ม้าคนละตัวเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สถานการณ์ลำบากในยามนี้นางเองก็รู้ดีว่าคณะเดินทางนี้ใช้เส้นทางเล็ก จึงไม่มีสถานีพักม้าอย่างบนทางหลวงให้เปลี่ยนม้าหรือพักผ่อน ม้าจึงเป็นทรัพยากรล้ำค่ายิ่งในเวลานี้ ดังนั้นต่อให้อยากเพียงใด นางก็ได้แต่ข่มความคิดนั้นไว้ในใจ