เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 ใจเจ้าดั่งใจข้า (8)
อวิ๋นหลิวได้ยินปู้ทัวกับอวี้หนิงร้องขึ้นพร้อมกัน ราวกับทั้งคู่รู้จักเจ้าของลูกบอลแพรปักลูกนี้มานานแล้ว เขายังไม่ทันได้ถาม เสียงหัวเราะเย้ายวนจากในป่าก็ลอยมาถึงเบื้องหน้า อวิ๋นหลิวย่นคิ้ว โอบอวี้หนิงกระโดดถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่ายไปไกล พอเท้าแตะพื้นก็เห็นว่าจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่ถูกหัวหอกแทงเป็นรูแล้ว หัวหอกส่งเสียงดังขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปอยู่บนด้ามหอกของเจ้าของ อวิ๋นหลิวเงยหน้าขึ้นตามจังหวะนั้น เห็นคนสองคนแต่งกายคล้ายคนในราชวงศ์ก่อน คนหนึ่งดำคนหนึ่งขาว ยืนอยู่ท่ามกลางซากม้าที่แตกสลายไม่เป็นชิ้นดีอย่างไม่สะทกสะท้าน
เสียงหัวเราะมาจากหญิงที่ถือลูกบอลแพรปักส่งเสียงกระดิ่ง นางยกมือทั้งสองข้างออกอย่างไม่ใส่ใจ ผ้าคลุมดำบนมือพลันดูราวมีดวงวิญญาณ โอบล้อมอยู่รอบกาย