เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 205 ใจเจ้าดั่งใจข้า (4)
พอถึงปลายเดือนเจ็ด อวี้หนิงก็พาอวิ่นหลิวซินออกเดินทางพร้อมคณะคุ้มภัยตามที่ตกลงกันไว้แต่แรกอย่างเอิกเกริก เนื่องจากต้องขนข้าวสารไปลั่วหยางเพื่อเจรจาการค้า อวี้หนิงจึงเลือกเดินทางทางน้ำโดยไม่ลังเล แม้อวิ่นหลิวซินจะรู้สึกว่าการทำเช่นนี้ออกจะโจ่งแจ้งอยู่บ้าง แต่พอคิดให้ดี คราวนี้ก็เป็นงานลอบขนเกลือเถื่อนโดยอาศัยคุณชายน้อยบังหน้าอยู่แล้ว หากพ่อค้าจะเจรจาการค้า ย่อมต้องฉวยโอกาสตอนสินค้ายังสดใหม่ หากนางเลือกเดินทางทางบกทั้งที่อยู่ใกล้กว่า เพียงเพื่อให้เกลือพวกนี้ไม่เกิดความเสียหายแม้แต่น้อย เกรงว่าใคร ๆ ก็ต้องมองออกว่ามีพิรุธ
แม้เกลือจะกลัวน้ำ แต่อวี้หนิงมั่นใจในกองเรือของตนเต็มเปี่ยม อวิ่นหลิวซินจึงพยักหน้ายอมรับวิธีของนาง อย่างไรเสีย ตอนนี้อวิ่นหลิวซินก็เป็นเพียงเถ้าแก่ฉิน เจ้าของร้านข้าวสารเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสนใจ ส่วนปู้ทัวก็ไว้หนวดขึ้นมาอีกครั้ง ดูไม่ห้าวหาญเหมือนยามโกนหนวด และไม่สง่างามเหมือนยามเกลี้ยงเกลา สรุปแล้ว ขอเพียงทำให้คนจำเขาไม่ได้ก็พอ