เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 203 ใจเจ้าดั่งใจข้า (2)
จันทร์ขาวราวหิมะ เด็กสาวในชุดขาวยิ่งขาวกว่าหิมะ
เวลานี้ดวงตาของอวี้หนิงพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุรา ท่าทางออดอ้อนอ่อนหวานปรากฏชัด นางใช้มือข้างหนึ่งเท้าพวงแก้มที่แดงระเรื่อ อีกมือถือถ้วยใบเล็กเนื้อขาวผ่องดุจจันทร์เต็มดวง ยกขึ้นชนกับจันทรากลางนภา แล้วหัวเราะอย่างเลื่อนลอย
“ขอคารวะเจ้า! เจ้าเซียนอารมณ์แปรปรวน!” กล่าวจบ อวี้หนิงก็ยกสุราในถ้วยใบเล็กดื่มจนหมด
บ่าวชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าแดงขึ้นมา มองเถ้าแก่สาวผู้งดงามอย่างเหม่อลอย กว่าจะได้สติก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “เถ้า…เถ้าแก่ ท่านเมาแล้วขอรับ อย่า…อย่าดื่มอีกเลย” บ่าวชายเดินเข้าไปหมายจะแย่งกาเหล้าที่อวี้หนิงกำไว้แน่น แต่นางกลับปัดมือเขาออกไปในคราวเดียว
“ข้าเมาหรือ ข้ากำลังเชิญจันทร์มาดื่มด้วย เชิญฉางเอ๋อมาพูดคุยด้วย จะใช้คำว่าเมามาบรรยายทุกสิ่งได้อย่างไรกัน” อวี้หนิงยื่นนิ้วเรียวยาวออกไปชี้บ่าวชายส่ง ๆ “เจ้าน่ะ อย่ายืนอยู่ตรงนี้เลย ทำลายบรรยากาศหมด ฮ่า ๆ ๆ” อวี้หนิงหัวเราะอีกหลายครั้ง ดูราวกับใจกว้างนัก แต่เมื่อเสียงหัวเราะนั้นเข้าหูบ่าวชาย เขากลับรู้สึกเจ็บปวดในใจแทนความทุกข์ของหญิงงาม