เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202 ใจเจ้าดั่งใจข้า (1)
สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า ภายในเรือนพักชานเมืองหลวง ทุกเช้าจะมีเสียงขลุ่ยสั้นอันไพเราะแว่วลอยออกมาจากหลังกำแพงสูงไปกับสายลมเย็น ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาได้สัมผัสความสงบสุขนี้ ทว่ามีน้อยคนนักที่จะเข้าใจความเปล่าเปลี่ยวซึ่งซ่อนอยู่ในเสียงเพลง
อู๋หมิงยังคงสวมชุดลำลองสีเหลืองอ่อนชุดเดิม ยืนอยู่ในศาลากลางทะเลสาบ เป่าท่วงทำนองนี้เบา ๆ ให้แอ่งน้ำใสเบื้องหน้า ฟังราวกับปลาใต้น้ำก็รู้จักท่วงทำนอง พวกมันทยอยผุดขึ้นมาทีละสองสามตัว รวมตัวอยู่แทบเท้าอู๋หมิง พวกมันเป็นผู้ฟังที่ไร้เสียง และยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนไหว
เมื่ออู๋หมิงเป่าจบเพลง ฝูงปลาก็ว่ายแยกย้ายไปคนละทิศทันที พวกมันเพิ่งจากไปได้ไม่นาน เสียงปรบมือใสกังวานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อู๋หมิงยิ้มบาง ๆ ก่อนหมุนกายไปพยักหน้าให้ผู้มาเยือน “แม่นางเสิ่น”