เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 น้อยเนื้อต่ำใจ (จบบริบูรณ์)
ยามเย็นสองวันต่อมา อู๋เยว่สวมอาภรณ์ขาว สวมหมวกไม้ไผ่คลุมผ้าดำ ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ตายแห้งต้นหนึ่งนอกศาลาสิบลี้ในเขตชานเมืองหลวง เป็นช่วงกลางฤดูร้อน แต่วันนี้อากาศก็ไม่ได้ร้อนนัก
อู๋เยว่ยืนนิ่งสงบ ทว่าเด็กน้อยที่เขาจูงมืออยู่กลับกระสับกระส่าย นางเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองไปสุดถนน เห็นได้ชัดว่ากำลังรอใครบางคน อู๋เยว่ก้มมองเจ้าตัวน้อยที่เหลียวซ้ายแลขวา กำลังจะพูดให้เด็กสงบลง เสียงล้อรถที่ดังมาจากข้างหูก็ดึงความสนใจของทั้งเขาและเด็กไปพร้อมกัน
อู๋เยว่เม้มริมฝีปาก มือที่โอบขวดยาไว้ในอ้อมอกเผลอกำแน่นขึ้น เสียงเอี๊ยดอ๊าดในหูอู๋เยว่ฟังคล้ายเสียงคร่ำครวญที่ดังออกมาในวาระสุดท้ายของชีวิต เป็นเสียงร้องดิ้นรน
คนที่เข็นรถพื้นเรียบในยามนี้เป็นผู้คุมชราผู้หนึ่ง แม้หญิงที่นอนอยู่บนรถจะผอมจนแทบไม่เหลือสภาพคนจากการอยู่ในคุกประหาร แต่ก็ยังทำให้ผู้คุมหอบจนหายใจไม่ทัน คนเรามักพูดกันมิใช่หรือว่า ศพของคนที่สูญเสียดวงวิญญาณไปแล้วนั้นหนักที่สุด
อู๋เยว่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้แห้ง มองเห็นคิ้วและดวงตาของสตรีผู้นั้นได้อย่างชัดเจน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาเปี่ยมชีวิตชีวาอยู่แล้ว แต่เด็กชายไม่ได้แสดงความโศกเศร้า เขาเงยหน้ามองอู๋เยว่ “พี่ชาย ท่านบอกว่าท่านแม่แค่นอนหลับอยู่ใช่หรือไม่?”
อู๋เยว่พยักหน้า ก่อนหยิบเศษตำลึงเงินออกมาส่งให้ผู้คุม “รบกวนท่านแล้ว ท่านผู้เฒ่า”