เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 น้อยเนื้อต่ำใจ (22)
ในห้องยา อวี้หนิงพิงฉยงเอ๋อร์ขณะทายาเสร็จ ซิ่งเอ๋อร์ผูกปมผ้าพันแผลเพื่อยึดไว้ให้แน่น แล้วจึงถอนหายใจโล่งอกในที่สุด
“คุณหนู ข้ายอมท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ” พอซิ่งเอ๋อร์พูดถึงตรงนี้ ขอบตาก็แดงขึ้นมาอีก
“พอเถอะ...” สีหน้าซีดขาวของอวี้หนิงเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ยาพวกนั้นเย็นสบาย ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้พอดี นางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาของซิ่งเอ๋อร์ อยากพูดปลอบใจสักสองสามคำ ริมฝีปากงามสั่นไหวเล็กน้อยอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
“เอาละ ๆ อย่าร้องไห้เลย หรือจะให้คุณหนูหนิงซินมาปลอบเจ้าเสียเอง?” เสียงของฉยงเอ๋อร์เจือสะอื้นอยู่บ้าง แต่นางก็ฝืนกลั้นไว้ เมื่อเห็นน้ำตาของซิ่งเอ๋อร์ไหลพรากอีกครั้งอย่างไม่รักดี กลัวว่านางจะทำให้คุณหนูหนิงซินเศร้า จึงทำหน้าขึงขังแล้วเริ่มอบรม