เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 194 ความคับแค้น (16)
เมื่อเห็นว่าในที่สุดสตรีผู้นั้นก็ตอบสนอง อวี้หนิงจึงวางใจลงได้ อย่างน้อยนางก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ถูกความอึมครึมและความขาดแคลนที่นี่ทรมานจนตาย
“ท่านน้า ท่านเป็นมารดาของเซินเสวี่ย เรื่องนี้ข้ารู้” อวี้หนิงย่อตัวลง เอียงใบหน้าเข้าใกล้ช่องว่างระหว่างลูกกรง แล้วเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “ท่านพอจะมาทางนี้ได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่านสักสองสามคำ”
หลังอวี้หนิงพูดจบ นางก็รอเงียบ ๆ ความเงียบงันยืดเยื้ออยู่อีกพักใหญ่ สตรีผู้นั้นคล้ายกำลังลังเลและต่อสู้กับตนเอง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้หันมามองทางนี้เลย อวี้หนิงเริ่มร้อนใจขึ้นทีละน้อย รู้สึกว่ากลิ่นอับจากคุกใต้ดินลอยจากพื้นขึ้นมาเข้าจมูก พอลองคำนวณเวลาดูแล้ว เวลาที่มีคงไม่พอแน่ ขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรอีก สตรีผู้นั้นก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“เจ้าไปเสียเถิด ข้าไม่รู้จักเซินเสวี่ยคนไหน ข้าว่าเจ้าคงจำคนผิดแล้ว”