กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 ความคับข้องใจ (6)
เมื่ออวี้หนิงเห็นอวิ๋นหลิวนิ่งเงียบ ก็ยิ่งหมดความอดทน น้ำเสียงเริ่มไม่ไว้หน้า “ตกลงมีเรื่องอันใดกันแน่?”
“อืม ในเมื่อเจ้าพูดขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นเรามาแลกเปลี่ยนเรื่องต่อเรื่องกันอีกสักหน่อยเถิด ข้าอยากส่งคนไปอยู่ในถิ่นของเจ้า” อวิ๋นหลิวหันหน้ามา ริมฝีปากยังคงยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าอวี้หนิงที่กำลังขุ่นเคืองกลับไม่มีแก่ใจจะพินิจสีหน้าของเขา ยิ่งไปกว่านั้น ความเปลี่ยนแปลงเพียงน้อยนิดเช่นนี้ต้องจับตาดูริมฝีปากเขาอย่างใกล้ชิดจึงจะสังเกตเห็น