กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 432 ท่านพี่ ข้ารักท่าน!
ผ่านไปเพียงพริบตา อีกสามวันก็ผ่านไป
ราตรีนั้น
วันนี้เฉินฝานกลับมาจากที่ผู้เฒ่าพันเข็มแต่เช้า เพราะเหลิ่งหานซวงกำชับไว้ตอนเช้า ว่าหวังให้คืนนี้เขากลับมาแต่หัวค่ำหน่อย
พอเฉินฝานก้าวเข้าไปในห้องของเหลิ่งหานซวง ก็เห็นว่าในห้องสว่างไสวด้วยแสงไฟ และบนโต๊ะมีกับข้าวเล็ก ๆ ที่หน้าตาไม่ค่อยงดงามวางอยู่หลายจาน
ส่วนเหลิ่งหานซวงคืนนี้แต่งตัวสวยงามนัก นางสวมชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ แต่งหน้าอย่างประณีต
อีกทั้งบนใบหน้าของเหลิ่งหานซวงยังมีรอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับอยู่ มองอย่างไรก็ไม่ออกเลยว่านางเป็นคนป่วย
“ท่านพี่ ท่านมาแล้ว!”
เหลิ่งหานซวงเห็นเฉินฝานมาถึง ก็ยิ้มร่าเดินเข้าไปรับ ควงแขนเฉินฝานไว้ แล้วพาเฉินฝานมานั่งลงข้างโต๊ะอาหาร