เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 433 ไม่รู้สึกว่าน่าขยะแขยงบ้างหรือ?
เฉินฝานและเหลิ่งหานซวงมองดูความเคลื่อนไหวตรงหน้าประตูสำนักของหอสดับพิรุณแต่ไกล ต่างก็ลุกขึ้นยืนในทันที
ในเวลาเดียวกันนั้น เสวี่ยอิ่งและสวี่ชิงชิงก็ทะยานกายขึ้นในทันที มองไปทางด้านนั้น
เพียงแต่ทั้งสองเห็นเฉินฝานและเหลิ่งหานซวงอยู่บนหลังคาด้วย ก็ต่างประหลาดใจอยู่บ้าง
“ท่านพี่ หรือว่าคนพวกนั้นมาอีกแล้ว” เหลิ่งหานซวงเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล
“อาจจะเป็นเช่นนั้น”
เฉินฝานพยักหน้าเบา ๆ “พวกเรายังไม่ได้ไปหาพวกมันเลย คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะหาทางมาถึงประตูเองก่อน! ใครให้ความกล้าพวกมัน!”
เฉินฝานเอ่ยด้วยสีหน้าหม่นหมอง แล้วหันมองเหลิ่งหานซวงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวหน่วน เจ้ากลับห้องไปรอก่อนเถิด ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็มา”
“เสวี่ยอิ่ง ปกป้องทุกคนให้ดี ชิงชิง ตามข้ามา!”