กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 11 สามระดับ ถึงตาคุณชายสองแล้ว!
“ยืนพิงหอสูงรับสายลมแผ่วเบา มองสุดสายตาเห็นความเศร้าวสันต์ค่อย ๆ ก่อเกิดขึ้น ณ ปลายขอบฟ้า”
“พงหญ้าเขียวขจีท่ามกลางหมอกควันและแสงอัสดง ไร้วาจา ผู้ใดเล่าจะเข้าใจความในใจยามพิงราวระเบียง”
“คิดจะปล่อยตนสำราญอย่างบ้าคลั่ง หวังเมามายสักครา ร่ำสุราขับขานบทเพลง ฝืนยินดีไปก็ไร้รสชาติ”
“แม้สายรัดเอวจะหลวมลงทุกที ข้าก็มิเคยเสียใจ เพื่อเจ้าแล้ว ต่อให้ร่างกายซูบผอมอิดโรยก็ยินยอม”
เฉินฝานท่องบทกวีอย่างไม่สนใจผู้ใด ทว่าทุกคนที่ได้ฟังกลับนิ่งอึ้งไปทันที เฉินฝานแต่งขึ้นมาอีกบทได้อย่างไร?
ยิ่งกว่านั้น มันยังไพเราะถึงเพียงนี้!
ไพเราะจนชั่วขณะหนึ่งพวกเขาถึงกับไม่อาจประเมินได้ ราวกับว่าความงดงามเช่นนี้มิใช่สิ่งที่พวกเขาจะมีคุณสมบัติวิพากษ์วิจารณ์ได้