กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 10 ขึ้นหอสูงเพียงลำพัง มองสุดทางไกลถึงขอบฟ้า!
หลินเฟิงมองท่าทางที่เฉินฝานโอบกอดเหลียนเยวี่ย หัวใจแทบระเบิดด้วยความโกรธ!
ทว่าเขายังคงข่มกลั้นเอาไว้ ก่อนกล่าวต่อว่า “แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าลอกเลียนบทประพันธ์ที่ผู้อื่นยังไม่เคยแสดงออกมาอีก ครั้งนี้หัวข้องานชุมนุมวรรณศิลป์จะกำหนดโดยพวกเรา!”
“ตามใจ! รีบเริ่มเสีย อย่าเสียเวลาของข้า!” เฉินฝานกล่าวด้วยสีหน้ารำคาญ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงหลินเฟิง แม้แต่เฉินฮ่าว เฉินกั๋วกง และคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉินฝานจึงสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ และเหตุใดจึงมั่นใจได้ถึงเพียงนี้
ทว่าหลินเฟิงยังคงหันไปมองเฉินฮ่าว “คุณชายสอง ท่านคิดว่าครั้งนี้ควรกำหนดหัวข้องานชุมนุมวรรณศิลป์เป็นสิ่งใดดี?”