บทที่ 185

บทที่ 185

ฉินซวี่พูดไม่ออก ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดต่อดีหรือไม่

"ผม..."

"เอาล่ะ ในเมื่อคุณมาเป็นกุนซือดาวของฉันแล้ว ฉันก็ขอสั่งให้คุณอยู่ที่ดาวมู่หลาน"

พูดจบ จิ้นอี้ก็โบกมือให้เขาเป็นเชิงบอกให้ออกไปได้

ฉินซวี่เม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายก็ยังหันหลังเดินจากไป

เขาเดินออกจากประตู เงยหน้ามองแสงแดดที่แผดเผา ความร้อนรุ่มในใจกลับยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นกว่าเดิม

โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... เขากลับไม่ต้องการให้เธอต้องไปพบกับอันตรายเลยแม้แต่น้อย

คิ้วของฉินซวี่ขมวดเข้าหากันแน่น ก้าวเท้าหนักอึ้งเดินจากไป

………