บทที่ 186

บทที่ 186

เขาเผลอมองไปยังเจ้าดาวที่อยู่ข้างกาย และเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาหงส์ที่เย็นเยียบและล้ำลึกนั้น เขาก็ยิ่งชะงักงันไปมากกว่าเดิม

ลู่เหิงเห็นท่าทางเอ๋อเร่อันไร้สติของเขา คิ้วหนาก็ขมวดมุ่น ท่านผู้เฒ่าอี้รีบดึงสายตากลับมาทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเคลือบแคลงสงสัย

เดี๋ยวก่อน

หรือว่าเขาจะค้นพบอะไรเข้าแล้ว?

ท่านผู้เฒ่าอี้เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ชั่วพริบตาก็รีบปัดความคิดนี้ทิ้งไปจากหัวสมองทันที

เป็นไปไม่ได้

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

บางทีอาจจะแค่บังเอิญคล้ายคลึงกันเท่านั้นกระมัง

หลุยส์เดินเข้าไปรับตัวจิ้นหว่านหว่านจากอ้อมแขนของจิ้นอี้อย่างคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยด้วยความเคารพว่า "ท่านเจ้าดาว มาได้อย่างไรครับ"